The Kingdom of God, Telugu Mentor Guide

/ 2 6 1

దే వు ని రా జ్ ము

స ాంత త్్యము, పరిపూర్త, మరియు న్యయము పట్ ప్జలను బలపరచుట (కొనసాగి పు)

పాశ్చాత్ డాలర్ను ఆకర్షి చు పరిచర్లతోనే (అనగా అనాధ శరణాలయాలు వ టివి) సథా ్నిక కాపరులుమరియు స ఘములు ఆకర్షి తులు అవుత టారు, అదేసమయములో మరి త ప్ధానమ�ై న కాపరి యొక్క శ్ద్ మరియు సౌవార్తీ కరణలను వారు నిర్క్ష్ము చేసతు ్ టారు. జఞా ్నముతో చేయబడకపో తే, అభివృద్ధి పని కూడా స ఘ ఎదుగుదలను ఆట కపరచగలదు (ఒట్ 1993, 289). తమ సామర్్యతలు మరియు నిపుణతలను మాత్మే ప్రా ధమిక గా ఆధారము చేసికొని సువార్ పనిచేయు సువార్తీ కులను ఎ పిక చేయుటలో వాస్వ గా చాలా ప్మాద ఉ ది. “మీ ప్త్యక ఆశక్తి ఏమ�ై నప్పటికీ, దానిని మా పరిచర్లో ఉపయోగి చుకొనగల ” – ఎ పిక చేసుకొనునప్పుడు అవల చే చాలా సాధారణ ధోరణి ఇది. ఫలిత గా, తమ ప్త్యక సామర్్యతను పూర్తి గా వాడుకోలేకపో తే వారు చాలా విసతు ్పో త టారు; “తమ పని తాము” చేసతూ ్ ఎదుగుతున్న స ఘముల సథా ్పనలో కేవల వారు పరోక్షముగానే సహకార అ దిసతూ ్ ఉ టారు. దీని ఫలిత , ద్వితీయశ్రే ణిగా లేదా అనుబ ధ పరిచర్లుగా ఉ డవలసినవి ప్రా ధమిక పరిచర్లుగా మారి కే ద్ ఉద్దే శమును హరి చివేయగలవు (Hesselgrave 1980, 112). క్రై స్వ సేవ మరియు సాక్ష్ము అనునవి ర డు బ�ై బిలు పరమ�ై నవి మరియు ర డు కూడా పరస్పర పరిపూరకమ�ై నవి అయినప్పటికీ కూడా క్రై స్వ సువార్ పరిచర్లో ఈ ర డు పో టీదారులుగా భా చబడుతూ ఉ టున్నాయి. . . . ఈ పో రాటమునకు ఒక కారణ ఏమ టే వ�ై ద్శాలములు మరియు విద్యస స్లు వ టి సేవా కార్క్మములే ఎక్కువగా ఉన్న నగదును మరియు బలమును ఖాళీ చేసతా ్యి గనుక సౌవార్తీ కరణ మరియు సాక్ష్మిచ్చుట అనేవి తగ్గి పో తూ ఉ టాయి (Hesselgrave 1980 p. 328). మనము బ�ై బిలు యొక్క ఐక్తను నమ్ముతున్నాము గనుక, ‘గొప్ప ఆజ్ అనేది శూన్ములో ఇవ్వబడిన ఆజ్ కాదు, (గానీ) దేవుని స్వభావము ను డివచ్చే సహజ ప్వాహము. . . . అనగా దేవుని యొక్క సౌవార్తీ కరణ ఉద్దే శము మరియు ప్రే రణ ను డి ప్వహి చునది. . . ‘ కాబట్టి , గొప్ప ఆజ్ను మరియు మనకివ్వబడిన గొప్ప బాధ్తను ఒకదానిలో నొకటి లేనటటు ్గా మన తీసికొనకూడదు. ఇతరులను ప చాలని ఇవ్వబడిన గొప్ప ఆజ్ను మరియు ప్కట చాలి అని ఇవ్వబడిన గొప్ప బాధ్తను కలిసి ఒకటిగా తీసికొని, ేసుక్రీ సతు ్ యొక్క పరిచర్లో సమీకృతపరచాలి, ఎ దుకనగా ఇదే ప్భువు తన శిష్యలను మరియు తన అనుచరులను ఆజఞా ్ప చి ఇట్టి గొప్ప బాధ్తను కూడా అప్పగి చినవాడు. కాబట్టి , DiGangi చెప్పినటలు ్గా, ‘సువార్ను ప్భావ త గా ప చుకోవాల టే మనము గొప్ప ఆజ్కు అలాగే గొప్ప బాధ్తకు లోబడేవారముగా ఉ డాలి’ (Cho 1985, 229).